چند روز پیش شنیدم دیه انسان دوبرابر شده است . این جمله خیلی من را به فکر فرو برد . که چرا تا زمانی که انسان ها زنده هستند دیه ایی وجود ندارد و هیچ ارزشی برای افراد وجود ندارد .چرا زمانی که زنده هستند آنها رو بی ارزش میدانیم برایمان مهم نیست که به کمک نیاز دارند برایمان مهم نیست که با حرفهایمان آنها ...

باز هم شکوفه های زیبای بهاری و باز هم هوای پر از طراوت و این ها همه خبر از سالی جدید و زیبارا میدهد. «سال نو مبارک»

زمانی که حرفی برای گفتن داری اما آن را بازگو نمیکنی و درلت محفوظش میکنی. آن حرف ته دلت می ماند و بعد از مدتی فاسد میشود ودیگر در زمانه دیگری قابل استفاده نیست .منقضی شدن سخنان عاطفی زودتر از سخنان دیگر است.

متاسفانه هرچقدر که انسان بزرگ تر میشود معنی بعضی کلماتی که حتی معنی آنها را هم به درستی نمیدانستیم را کاملا درک میکنیم. و با تمام وجود آنها را لمس میکنیم و کاملا به صورت عینی و ملموس این کلمات را در زندگی ، زندگی میکنیم . کلماتی مانند دروغ . تهمت. نامردی غیبت . محافظ کار بودن دیگران. سیاستمدار بودن ...

زمانی که بین تقمیم قلب و عقل خود مردد شدید بدانید که عاشق شده اید و منتظره درها و رنج ها باشید چون هروقت از روی قلب و احساس تصمیم بگیرد پیشامد های زندگی با عقل جلوی شما ظاهر می شوند و شما نمیتوانید با آن ها مقابله کنید و این درد ناک است.

تفسیری زیبایی از عشق از نظر من زندگی به نظرم کاملا خاکستری و سیاه و سفید است تا زمانی که قلب انسان با عشق آشنا بشود کم کم انسان فکر میکند که تمام چیزها رنگ میگیرد و زیبایی خاصی دارد. عشق به زندگی رنگ و عطر میدهد شاید این درک کردنش سخت باشد بعضی چیزها را انسان باید تجربه کند تا بفهمد بعنی چی با خواند...

بگذار بگویم امسال پاییز طوری دیگریست نمیدانم چرا منتظر باران هستم .انگار باران هم امسال فرق دارد برگ های باران زده زیباتر با لطافت بیشتری هستند دوست دارم باران ببارد دوست دارم پاییز زودتر بیاید دلم باران میخواهد دلم ابرهای پر از باران میخواهد دلم بوی باران میخواهد دلم خیابان های باران زده دلم پاییز ...